Doorzetter of dombo?!?

Doorzetter of dombo?!?

Dromen hebben is iets moois. Iets waar je tegelijk je tijd en energie in kunt steken, aan kunt verdienen en het toch niet als werk voelt is iets waar menig mens jaloers op kan zijn.
De ene persoon noemt het hard werken, de ander noemt het hustlen. Bijna iedereen jaagt wel een droom na. Een droom waarvoor we een sterke calling voelen en die ons niet schijnt te verlaten wat er ook gebeurt. De dragons op ons pad ontwijken we met gemak en we schijnen soms zelfs tegen beter weten in die droom na te jagen die we maar niet uit ons hoofd kunnen zetten.
Toch zit er ook een keerzijde aan al dat dromen. Mensen met dromen krijgen vaak kritiek, twijfelen vaak aan zichzelf, kunnen de toekomst vaak somber inzien of zien gewoon telaat in dat ze hun droom toch niet waar kunnen maken. Van binnen willen ze doorgaan, al weten ze dat het niet realistisch is. Ze krijgen spijt en gaan iets doen wat ze misschien helemaal niet leuk vinden.
Wat veel van deze mensen vaak vergeten is dat je een droom vaak niet perse helemaal hoeft op te geven. Soms werkt het al om je aanpak te wijzigen, jezelf bij te laten scholen, naast je droom parttime te gaan werken om op die manier toch met je droom bezig te kunnen zijn. Realistisch zijn en strategisch denken in het leven is belangrijk, maar je dromen inruilen voor iets waar je niet gelukkiger van wordt kan nooit de uitkomst zijn.
Als ik mezelf als voorbeeld neem zie ik het 15-jarige jongetje bij z’n moeder op de stoep die niets liever wou dan een rapper zijn (alle jongetjes wouden toen rapper of voetballer worden). Nadat het na een tijd niet gelukt was het gewenste bereik te krijgen met m’n muziek ging ik andere dingen met m’n tijd doen. Werken, werken en nog eens werken. Werken tot ik er letterlijk fysiek niet goed van werdt.
Boos en gefrustreerd dat m’n droom niet uit was gekomen, vluchtte ik in m’n baan als direct marketer en ik kan je zeggen dat we lange dagen maakte. We begonnen om 09:30 en ik kwam vaak om 00:30 pas thuis, zes dagen in de week. Een sociaal leven had ik niet meer en van een droom was al helemaal geen sprake meer. Maar ik dacht; wat zou het, ik heb toch geld? Ja geld had ik zat, want al was deur aan deur marketing niet m’n ultieme droom, ik was er behoorlijk goed in. We kregen per sale betaald en per dag kletste ik met gemak zo’n 8-9 sales uit mensen.
Ik was die tijd zeker niet ongelukkig, maar gelukkig was ik ook niet. Me vrienden gingen op zaterdag lekker uit of andere dingen doen die mensen van begin 20 horen te doen, terwijl ik helemaal kapot op de bank voor de tv lag. Zondag rustte ik meestal uit, zodat ik maandag weer volop aan de bak kon. M’n familie zag ik weinig, ik had nooit tijd voor een leuke date en zelfs de weekenden met m’n zoon stelde niet veel meer voor dan een zondagje samen tv kijken om hem vervolgens om 17:00 weer thuis te brengen. Geld had ik zat, maar tijd en energie om er leuke dingen van te doen had ik niet meer.
Aan de andere kant was m’n baas toendertijd zeker blij met me. Aan elke sale die ik maakte, verdiende hij direct zonder er iets voor te hoeven doen. En toen dat na een jaar tot me doordrong, besefte ik opeens dat ik zijn droom aan het leven was en niet die van mezelf. Geloof het of niet, ik nam ontslag en ging m’n eigen droom weer leven. Of ik er nou iets mee zou bereiken of niet, ik moest en zou muziek maken. Tot de dag van vandaag weet ik nog steeds niet waar die chronische creatiezucht bij mij nu precies vandaan komt en dat ik ontslag heb genomen om het leven te leven dat ik nu leef, is iets waardoor ik nog regelmatig voor gek wordt verklaard.
Ik vond het prima, maar wat ik wel wist is dat ik m’n aanpak moest wijzigen als ik m’n droom zou willen voortzetten. Ik leerde naast rappen op een professionele manier beats maken. Ik leerde om m’n muziek af te mixen en mooie arrangementen te maken. Ik leerde mezelf aan om muziek te maken waarmee ik mensen blij kon maken, al waren het er maar een paar. Ook heb ik pas geleden workshops leren geven. Maar ik leerde mezelf daarnaast ook dat ik een baan moest hebben, zodat ik altijd geld zou hebben op de dagen dat ik minder zou verdienen met m’n muziek. Of ik nog evenveel verdien als in m’n direct marketing dagen? Bij lange na niet, maar wel genoeg om een gelukkig leven te leiden waarin ik met muziek bezig kan zijn en waarin ik me familie weer op 1 kan zetten. Of ik toen een doorzetter of een dombo was? Ikzelf zie het als de dombo, maar na het lezen hiervan hoop ik dat jij de doorzetter wordt!
Veel succes en ik hoor graag wat jou dromen zijn!
Vorig artikelThere is nothing wrong with a man giving a woman money
Volgend artikelWhat do men mean when they say "I got forced in a relationship"
Ronald "Mirakle BBM" Cullimore werd geboren en getogen in Rotterdam. Toen hij 6 maanden oud was werd er door de artsen uit het Sofia kinderziekenhuis sikkelcelziekte bij hem geconstateerd. Dit was toen nog bekend als sikkelcelanemie. Na een fijne jeugd ging het op z'n 17e helemaal mis en hij moest vaak opgenomen worden in het ziekenhuis. Omdat hij sinds jongs af aan al over een enorm vocabulaire beschikt en zich terdege bewust was dat hij niet de enige met deze ziekte was, besloot hij om z'n nare ervaringen met deze ziekte op papier te zetten. Na een tijdje begon hij er ook over te rappen en op z'n 19e begon hij met het maken van beats. Dit bleef niet onopgemerkt en al snel begonnen lokale artiesten hem te benaderen voor hun projecten. Omdat hij een van de weinigen, zo niet de enige creatieveling is die ook sikkelcelziekte heeft, viel hij al snel op en organisaties begonnen hem te vragen om creatieve workshops te geven in zowel binnen als buitenland. Langzaam maar zeker begon hij in Rotterdam hét gezicht te worden voor mensen met sikkelcelziekte. Door zijn creatieve inzicht reist hij vaak door Europa en hij wordt door organisaties en artsen die deze ziekte vertegenwoordigen vaak gevraagd om zijn mening, lezingen bij te wonen en interviews af te nemen. Via onderstaande links kun je contact met me opnemen of meepraten over m'n blogs op social media.

GEEN REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER